هر کس عمل زشتی را منتشر کند، مانند کسی است که آنرا مرتکب شده!

این روزها و با وجود شبکه های اجتماعی مثل تلگرام، انتشار مطلب به راحتی یکی دو کلیک (یا تپ) شده است! اما آیا واقعاً در انتشار مطالب بین مخاطبانمان به اندازه کافی حساس هستیم؟

من کلاً عضو چهار پنج کانال و گروه بیشتر نیستم اما گاهی در همین کانال ها (مثلاً در کمال تعجب، کانال «صرفاً جهت اطلاع») می بینم چقدر راحت هر مطلب یا عکس یا ویدئویی که دستشان می آید (معمولاً برای جذب مخاطب بیشتر) منتشر می کنند!

می خواهم در این زمینه توجه شما را به یک حدیث بسیار وحشتناک که لرزه به تن انسان می اندازد جلب کنم:

قال النبي(ص): «مَنْ أَذَاعَ فَاحِشَةً كَانَ كَمُبْتَدِئِهَا وَ مَنْ عَيَّرَ مُؤْمِناً بِشَيْ‏ءٍ لَمْ يَمُتْ حَتَّي‏ يَرْكَبَهُ»

هر کس عمل زشتی را منتشر کند، مانند کسی است که آن را مرتکب شده و هر کس مؤمنی را به خاطر کار (زشتی) سرزنش کند، نمی میرد مگر اینکه آن را مرتکب می شود!

تصور کن، چقدر ما در این دنیا اعمال زشت دیگران را منتشر کرده ایم!؟

هر کس هر مطلبی می بیند، سریعاً آن را در گروه ها و کانال هایی با صدها نفر منتشر می کند!

• دختر فلان مسؤول اینجوری لباس می پوشد، این هم عکسش! (عزیزم، اگر زشت است، مثل این است که تو آن عمل زشت را مرتکب شده باشی!)
• فلانی فلان سوتی را داد؛ این هم فیلمش... (عزیزم، نمی میری مگر اینکه آن سوتی و چه بسا بدترش را می دهی...)
• فلان کشور را ببینید! این وضع دختر و پسرهایش است؛ این هم عکسش! (عزیزم، انگار که تو آنطور هستی... گناه ارتکابش برای تو هم نوشته می شود)
• فلان خواننده یا بازیگر رفت آنطرف و فلان کار را کرد، این هم فیلم و عکسش با کیفیت HD !! (عزیزم، فدایت شوم، اگر این را منتشر کنی، نه تنها شریک بلکه همسان او هستی!)
• داعش با زنان این کار را می کند، این هم فیلمش! (عزیزم، انگار که تو داعشی!)
• داعش سرها را می برد این هم فیلمش! (این ها هم حتی ترویجش مشکوک است. می دانی با ترویج همین ها چقدر مردم از این بزدل ها غول ساختند و شهرهای عراق به محض ورود این جانی ها سریعاً تسلیم شدند؟ اگر منتشر کردی تو هم گناه داعش را مرتکب شده ای... [البته که استثنائاتی در نوع بیان و جای بیان وجود دارد؛ مثلاً تلویزیون هیچ وقت نمی آید فیلم سر بریدن را نشان دهد، چون می داند نوعی ترویج سر بریدن است اما اشاره می کند که مردم بدانند که آن ها جانی هستند... باید افسوس خورد به حال برخی افرادِ بی سواد که می گویند: صدا و سیمای ایران خیلی چیزها را نمی گوید! ماهواره بگیرید، همه چیز را بفهمید! عزیزم، فدایت شوم، تا کی می خواهیم در مورد همه چیز در حد استاد-تمامِ دانشگاه(!) اظهار نظر کنیم؟ اگر نمی گویند، اکثراً دلیلش همین است که گفتنش ترویج فحشا برای توی نازنین و خانواده و جامعه ات می شود، حالا تو می روی ماهواره و فیلـترشکن می گیری که بروی آن فیلم و آن عکس و غیره را ببینی که چه بار مثبتی به خود منتقل کنی؟!])

به خدا من گاهی می خواهم یک جمله بنویسم، احتمال می دهم که کمی ترویج بدی باشد، شده تا صبح با خودم کلنجار می روم و آخر اگر آن را ارسال کرده باشم، قبل از ساعت ۷ صبح بلند می شوم آن جمله را از مطلب حذف می کنم که ساعت ۷ نشود که به همه کاربران ایمیل زده شود و دیگر نشود اصلاح کرد!

بدتر از همه این است که یک سخنران که هزاران نفر مخاطبش هستند بدی ها را (مثلاً در تلویزیون) بگوید (معمولاً برای جذاب شدن سخنرانی اش) و چه بدتر که طلبه باشد! چند وقت پیش یک حاج آقای جوان (که ظاهراً خیلی باسواد بود اما خیلی مانده بود که هوشیار شود) را از قم آورده بودند شهر ما که سخنرانی کند... بارها در سخنرانی اش یک سری جریاناتی که دیده بود یا با او به عنوان مشاور در موردش مشورت شده بود را بیان کرد که من دلم می خواست بلند شوم فریاد بزنم آقای محترم! بیان این ها چه دردی از این مردم دوا می کند جز ترویج فحشا!؟ و این برابر است با اینکه خودت آن فحشا را مرتکب شده باشی!
مثلاً می گفت: شهر شما که هیچ، داشتم می آمدم، در شهر قم(!) یک پسر با فلان وضع و فلان ماشین جلو فلان دختر ترمز کرد و خلاصه تمام جزئیات آن را هم روی منبر پیغمبر می گفت!!! جملاتی مثل اینکه: بیا برو تهران، ببین همه ی خانه ها ماهواره دارند... (عزیزم، این یعنی ترویج فحشا و یعنی تر: تو هم مرتکب آن فحشا شده ای!!)

تمام این نوع جملات می تواند ترویج فحشا باشد:
- در خوابگاه ما هیچ کس نماز نمی خواند...
- در شرکت ما همه روزه خوارند...
- در فلان شهر، همه فلان جورند...

هر کدام از این جملات منفی (فحشا) را بگوییم، گناهی دارد برابر با آن زشتی! (به خدا من همین چند جمله بالا را نوشتم احساس می کنم کمی ترویج فحشا در آن است و نباید اینطور گفته شود... چند بار اصلاح کردم که بار تأیید و ترویجش کمتر شود!)

چقدر سخن گفتن سخت است و چقدر سکوت در برابرِ گفتنِ این جملات که هیچ دردی را درمان نمی کند، آسان....

هر فیلم، عکس، جمله، هر چیزی که می خواهی منتشر کنی، اول از خودت بپرس: انتشار این موضوع، چه دردی از مخاطب من درمان می کند؟ خودت را بگذار جای مخاطب: وقتی بشنوی: «فلان پسر جلو فلان دختر ترمز کرد...» چه نتیجه ای می گیری؟ جز این است که به این نتیجه برسی که جامعه خیلی خراب شده است، پس من حالا حالاها جا دارم که بد بشوم!
یعنی تو با یک جمله همه را به بدتر شدن تشویق کرده ای...

و نکته آخر اینکه: قبلاً هم گفته ام که متأسفانه اکثر مواقع ترویج فحشاهای جنسی در اینترنت و شبکه های اجتماعی توسط دختران انجام می شود (اگر در تلویزیون دیدید یک عکس تحریک کننده نشان داده شد یا آنقدر روی صورت یک خانمِ آرایش کرده زوم کرد که سلول هایش هم مشخص باشد، اگر دقت کنی، گزارش گر، زن است). به این دلیل نیست که قصد بدی دارد، بلکه نمی داند آن تصویری که برای او فقط قشنگ است، برای یک مرد، قشنگ تر-تر-تر-تر است! (همه تنظیم خانواده پاس کرده اند و می دانند که یک مرد، چهار برابر زودتر از یک زن تحریک می شود و این یعنی یک زن چون تحریک نمی شود، پس فکر می کند انتشار آن مشکلی ندارد، نمی داند که با این کار چه بلایی سر مردها آورده!)

به هر حال، امیدوارم هر چیزی که می خواهیم منتشر کنیم، مراقب باشیم انتشار فحشا نباشد که این مثل این است که خودمان مرتکب شده باشیم و از آن بدتر اینکه اگر مطلب ما در مورد یک مؤمن (هر چند به زبان گفته باشد من ایمان دارم) باشد، ما نمی میریم مگر اینکه آن قضیه در مورد خودمان هم اتفاق می افتد... (و تاریخ این را ثابت کرده)

موفق باشید؛
حمید رضا نیرومند